Հասարակություն

ԵՐԵՔ  ՏԱՇՏԱԿ,   ԵՐԵՔՆ  ԷԼ  ԴԱՏԱՐԿ…
ԵՐԵՔ ՏԱՇՏԱԿ, ԵՐԵՔՆ ԷԼ ԴԱՏԱՐԿ…

1994 թվականի ապրիլին Թալիշ գյուղն ազատագրելուց հետո շատերը վերադարձան հայրենի գյուղ և սկսեցին վերականգնել ավիրված իրենց օջախները: Այս տարիների ընթացքում գյուղ վերադարձած թալիշցիները` գյուղապետ Վիլեն Պետրոսյանի գլխավորությամբ արեցին շատ բան գյուղը վերակառուցելու համար: Ցավոք սրտի այդ ծանր ու դժվար տարիներին մեր համագյուղացիները, որոնք ապրում են Հայաստանում և Արտերկրում, ոչինչ չկազմակերպեցին` օգնելու և մասնակից լինելու գյուղի վերակառուցման գործընթացին ու սատար կանգնելու բնակչությանը: Ճիշտ է, եղել են համագյուղացիներ, որոնք փոքր նվերներ են հատկացրել գյուղի համայնքին և դպրոցին, բայց դրանք էական եղանակ չեն փոխել բնակավայրի վերականգնման դժվարագույն պրոցեսներին: Թե ինչքան աշխատանք է կատարվել, որը պետության կողմից, որն էլ տարբեր կազմակերպությունների կողմից, բայց որ գյուղն ունի մի շարք հիմնախնդիրներ, դա ակնհայտ է: Գյուղում ամենաառաջին պրոբլեմը, դա ջրի հարցն է և ճանապարհները: Կան նաև բազմաթիվ խնդիրներ կապված թե սոցիալ-տնտեսական, թե սոցիալ-կենցաղային և թե կուլտուր-կենցաղային ոլորտներում: Իսկ այդ բոլոր հիմնահարցերը լուծելու համար պետք է և պետական աջակցություն և թե գյուղից դուրս ապրող թալիշցիների աջակցությունը: Այդ առումով 2007 թվականի սեպտեմբերին /թեկուզ շատ ուշացած/ Երևանում ստեղծվեց <<Թալիշ>> բարեգործական-հայրենակցական միավորում հ/կ-ը, որը գործեց մոտ 10 ամիս: Կազմակերպության նախագահ ընտրեցինք Վահրամ Աբրահամյանին` խելացի, գործունյա և հայրենասեր մի անձնավորության, որ պատրաստ էր անել ամեն ինչ գյուղի և ժողովրդի համար: Կարճ ժամանակաընթացքում կատարվեց բոլոր հայաստանաբնակ թալիշցիների ցուցակագրում, ակտիվորեն մասնակցեցինք նախագահական ընտրություններին, այն ակնկալիքով, որ մեզ կաջակցեն մեր առջև դրված նպատակների ու խնդիրների լուծման համար, բայց ոչ մի օգնություն չստացանք թե պետության կողմից և թե կարող ուժերի կողմից: Ավելին` իմ ջանքերով կազմակերպեցի թալիշցի կարող ուժերի ճանաչողական հանդիպում, Կազմակերպությանը սատարելու համար, բայց վերջին հաշվով որոշ նեգատիվ ուժերի կողմից քանդվեց կազմակերպությունը և դադարեց նրա գործնեությունը: 2008 թվականի աշնանը հրավիրեցինք ակտիվ ազատամարտիկներից նախաձեռնող խումբ և խորհրդակցելով իրար հետ, արդյունքում ստեղծեցինք <<Թալիշի պաշտպան>> վետերանների հ/կ-ը, որն իր առջև նպատակ դրեց զբաղվելու զոհված և վիրավոր ազատամարտիկների ընտանիքների սոցիալ-տնտեսական հարցերով, ինչպես նաև փորձի մասնակցություն ունենալու գյուղի վերականգնման գործընթացին: Մենք միայն մի բան էինք մտածում. Ազատամարտիկը իր արյան գնով ազատագրեց իր օջախը` ինքն էլ տեր կկանգնի նրան: Առաջ անցնելով ասեմ, որ Կազմակերպության ստեղծմամբ վերացավ այն վակուումը, որը ստեղծվել էր 15 տարիների ընթացքում: Աշխուժացավ կապը մեր ազատամարտիկների միջև, իսկ նրանցից շատերը, որոնք մինչ այդ չունեին պարգևներ, բոլորն էլ արժանացել են պարգևների` ստանալով կառավարական ու գերատեսչական մեդալներ: Կազմակերպության կողմից իրականցվեցին մի շարք միջոցառումներ, որոնք ուղակի թե անուղակի կապված էին գյուղի հետ /Այդ միջոցառումների մասին մանրամասն նշված է կայքի <<Պահապան Արծիվներ>> բաժնում/: Բայց այս բոլորը կատարվեց Կազմակերպության մի քանի անդամների գրպանի հաշվին և այս դեպքում նորից չստանալով աջակցություն` մենք չկարողացանք իրականացնել Կանոնադրությամբ ամրագրված խնդիրներն ու նպատակները: Ավելին` վերջին երկու տարում Կազմակերպության նախագահ Միքայել Ապրեսյանը, որը չէր ճանաչում համագյուղացիների և ազատամարտիկների 90 տոկոսին` ամրապնդելով իր դիրքերը, սկսեց գործել միանձնյա. կայացնելով որոշումներ ու հայտարարություններ, տեղյակ չպահելով Կազմակերպության Խորհրդի անդամներին: Նույնիսկ ծանոթանալով <<Նոյան տապան>> լրատվական գործակալության ղեկավար, համագյուղացի Տիգրան Հարությունյանին` նրա լծակներն օգտագործեց միայն իր համար համացանցում ճանաչողական կլիպներ վերարտադրելով: Սրանք և մի շարք այլ նեգատիվ հանգամանքներից ելնելով Կազմակերպության Խորհուրդը որոշում ընդունեց կատարելու նախագահի վերընտրություն: 2014 թվականի մարտի 1-ին կայացավ Կազմակերպության արտահերթ ընդհանուր ժողով, որի որոշմամբ ըմտրվեց Կազմակերպության նոր Խորհուրդ և Խորհրդի նախագահ ընտրվեց բոլորի կողմից հարգված, գնդապետ Վոլոդյա Զալունցը: Նորընտիր Խորհրդի առաջին գործը եղավ այն, որ կազմակերպեցինք Թալիշի ազատագրման 20-ամյակին նվիրված տոնական միջոցառում գյուղում, որն էլ անցավ մեծ հաջողությամբ: Հետագա մեր գործնեությունը կապված էր միայն ու միայն Կազմակերպության խնդիրների ու նպատակների իրագործման համար: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ են ֆինանսական միջոցներ և այլ լծակներ ազատամարտիկների սոցիալ-տնտեսական որոշակի խնդիրներ լուծելու համար: Այսօր ինչ խոսք այդ բոլոր լծակների մենաշնորհը տրված է ԵԿՄ-ին, որի համար էլ մենք համագործակցում ենք Երկրապահի հետ, Կազմակերպության անդամ ազատամարտիկներին ներկայացնելու ԵԿՄ Կազմակերպությանը: Սա պետք է առաջին հերթին ազատամարտիկների համար Արցախյան պատերազմի մասնակցի կարգավիճակ ձեռք բերելու համար, ինչպես նաև մի շարք սոցիալական խնդիրներ լուծելու համար: Բայց նախ և առաջ պիտի կայանա մեր Կազմակերպությունը, որի համար խնդիր դրվեց անդամակցության հարցը, այն պիտի կայանա փուլ առ փուլ` նախ Հայաստանում, հետո Ռուսաստանի Դաշնությունում, ցանկության դեպքում նաև Ղարաբաղում: Խորհրդի որոշմամբ կատարվում է մուտքի անդամավճար և ամսեկան անդամավճար` 500 դրամի չափով: Ինչքան շատ անդամներ ունենանք, այնքան շատ ֆինանսական մուտքեր և բնական է գործնեության հնարավորություններ: Գործընթացը սկսվել է այս տարվա հունվարից և արդեն ունենք 50-ից ավելի անդամ, որոնք ստացել են Վկայականներ: Ստեղծելենք նաև կանանց խորհուրդ և աշխատում ենք Կազմակերպությանը կից երիտասարդական թև ստեղծելու համար: Ծրագրավորել էինք մեկ տարվա ընթացքում այստեղ և արտերկրում Կազմակերպության մասնաճյուղերը հիմնելուց հետո, երբ արդեն ունենանք որոշակի ֆինանսական կարողություն` համախմբենք թալիշցիներին, ստեղծենք ամուր կառույց, որից հետո ժողովրդի միասնությունը կբերեր նաև Հոգաբարձուների Խորհրդի ստեղծմանը` հետագայում կարող ուժերից որոշակի ֆինանսական ներդրումներ կատարելու և բնականաբար նաև դրան համապատասխան ծրագրեր իրագործել: Բայց արի ու տես առանց հող նախապատրաստելու, առանց հիմքը դնելու Միշա Ապրեսյանը առաջարկում է վերը թվարկվածներից անտեղյակ մի քանի հարգարժան թալիշցիների ստեղծելու Թալիշ հիմնադրամ և Հոգաբարձուների խորհուրդ: Չէ որ այդ Խորհուրդը կարելի էր ստեղծել Թալիշի վետերանների միության կից կամ էլ նույնիսկ դեռևս իրավաբանական ուժ ունեցող <<Թալիշ>> հայրենակցական-բարեգործական միավորման կից: Այսքան փոքր համայնքի համար երրորդ խմբավորման ստեղծելը, սա առնվազն կնիք ունենալու մոլուցք է, ուրիշ ոչինչ: Ինչ որ է. Այսօր կան արդեն արձագանքներ թե Հայաստանում, թե Ռուսաստանից, որոնք հարցնում են, թե որ մեկին պիտի օգնենք և որ <<ում տաշտում պիտի խմոր հունցենք>>: Ցավում ու ափսոսում եմ, որ միավորվելու փոխարեն, պառակտվում ենք…, այսպես շարունակելով հարց չենք լուծի:

Կարդալ ավելին 02-16-2015

ԱՐՑԱԽԻ  <<ՄԵՆՔ ԵՆՔ,  ՄԵՐ  ՍԱՐԵՐԸ>>   ԵՐԳԻ-ՊԱՐԻ  ՊԵՏԱԿԱՆ                                           ՀԱՄՈՒՅԹԻ  ՀԱՄԵՐԳԸ  ԹԱԼԻՇՈՒՄ
ԱՐՑԱԽԻ <<ՄԵՆՔ ԵՆՔ, ՄԵՐ ՍԱՐԵՐԸ>> ԵՐԳԻ-ՊԱՐԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ՀԱՄՈՒՅԹԻ ՀԱՄԵՐԳԸ ԹԱԼԻՇՈՒՄ

Դեկտեմբերի 24-ին Թալիշի հանդիսությունների սրահում տեղի ունեցավ ճոխ համերգ` Արցախի <<Մենք ենք, մեր սարերը>> երգի-պարի պետական համույթի մասնակցությամբ: Միջոցառումը, որ նախաձեռնել էր ԼՂՀ մշակույթի և երիտասարդության հարցերի նախարարությունը, ԼՂՀ շրջաններում մշակույթային կյանքի աշխուժացման, մայրաքաղաք-շրջաններ կապի ամրապնդման, հայ ժողովրդի մշակույթային արժեքների պահպանման, մատաղ սերնդի շրջանում ազգային մշակույթի տարածման նպատակ էր հետապնդում: <<Մենք ենք, մեր սարերը>> երգի-պարի պետական համույթի կատարումները, ազգագրական երգերն ու պարերը ջերմ ընդունելության արժանացան հանդիսատեսի կողմից: Թալիշցիները իրենց շնորհակալությունն ու երախտագիտությունը հայտնեցին համույթի երիտասարդ ու տաղանդավոր անդամներին, նրա գեղարվեստական ղեկավար Գարի Ավանեսյանին և համույթի տնօրեն Սլավա Ապրեսյանին: Նշենք, որ համերգը կայացել է Ռուսաստանի Դաշնության Խաբարովսկ քաղաքում բնակվող թալիշեցի Կարո(Գարեգին) Բայունցի նախաձեռնությամբ և հովանավորությամբ: Պայմանավորվածությունը ձեռք էր բերվել այս տարի համույթի կողմից ռուսաստանյան հյուրախաղերի ժամանակ:

Կարդալ ավելին 12-27-2014